Naakt onder het noorderlicht
Het ongelooflijke verhaal van drie moedige vrouwen
I.
“Ik heb mezelf nog nooit zo vrij en zelfzeker gevoeld als nu, na deze week, deze ervaring.”
Sommige reizen herinner je voor de rest van je leven. Omdat je ongelooflijke dingen zag, dingen voor het eerst meemaakte of omdat alles gewoon surreëel aanvoelde. En heel af en toe… Heel af en toe ervaar je een reis die ál die dingen is. En ik denk dat ik durf te zeggen dat afgelopen week zo een reis was.
Er is één ding dat je in je achterhoofd moet houden: deze vrouwen zijn géén professionele modellen die werden ingehuurd en gewoon hun job deden. Nee, deze vrouwen kozen er vrijwillig voor om uit de kleren te gaan in het hoge noorden, boven de arctische cirkel in sub-zero temperaturen.
WAAROM?
Dat is de vraag die ik echt héél vaak krijg. Is dat niet koud? Wat is het nut? Waarom helemaal naar daar gaan? Zo veel vragen. Eerlijk? Daar is geen eenduidig antwoord op. Waarom kiezen mensen om op zo een avontuur te gaan? Waarom beklimmen mensen bergen? Waarom gaan mensen naar een Turks all-in resort? Waarom gaan mensen een weekendje naar de Belgische kust? Waarom laat je een keer per maand je nagels doen bij een schoonheidsspecialiste? Waarom ga je met je vriendinnen uit eten?
Ik kan véél waarom vragen stellen. En niemand geeft op die vragen hetzelfde antwoord. Because reasons. Fair enough, van al die vragen is “waarom ga je naar een ijskoud land om daar naakt te gaan poseren?” wel de meest extreme. Maar hetzelfde principe is van toepassing. Waarom doen mensen wat ze doen? Omdat ze dat wíllen. Dat is het antwoord dat al deze vragen gemeenschappelijk hebben. En waarom je iets wil, is enorm persoonlijk.
Ik kan voorlopig alleen maar speculeren. Terwijl ik dit schrijf heb ik namelijk nog maar net een bericht in de groepschat gezet: Girlies, ik heb nog één vraag voor de blog. Waarom zijn jullie in godsnaam naar The Arctic gevlogen om daar uit de kleren te gaan? Voor mij zou dat antwoord iets zijn zoals dit.
Ik vind het soms heel erg moeilijk om te voelen alsof ik leef in de huidige maatschappij. Het voelt veel te vaak alsof we maar doorgaan op automatische piloot. Alsof er maar één manier is om je leven te leiden. We staan ‘s ochtends op, gaan naar ons werk, gaan naar de winkel, komen thuis, maken het eten dat we net gemaakt hebben in de winkel en als we geluk hebben, zijn we dan nog niet te moe om nog even een boek te lezen - hoewel, dat is vaak wishful thinking. En in het weekend? Ja we moeten dringend nog eens op bezoek bij onze ouders, ik heb mijn ramen al zeker een half jaar niet meer gewassen, die afspraak met de kinesist daar had ik enkel tijd voor op zaterdag, die stapel was ligt daar nu echt alweer twee weken - en ja, ook dat is een eerder optimistische inschatting. You get the picture. En ik heb niet eens kinderen. Ik denk dat dit gevoel redelijk herkenbaar is voor veel mensen. In die dagelijkse hustle kunnen we ons wel eens verliezen. Wat doen we eigenlijk nog om te voelen dat we écht leven? Geen wonder dat burnouts zich achter elk hoekje verschuilen.
Een van mijn grootste angsten is dat ik terugdenk aan mijn leven en niet kan zeggen dat ik ten volle geleefd heb. Dat ik te weinig voor mezelf gekozen heb, dat ik langs mijn partner geleefd heb in plaats van met mijn partner en dat ik veel te vaak de dingen waarvan ik gelukkig word aan de kant geschoven heb voor de was en de plas. Ik snak naar avontuur, groot of klein. Naar dingen die me wél doen voelen alsof ik leef. Alsof ik niet hier ben om enkel maar mee te draaien in een vicieuze cirkel. En ik denk dat veel mensen dat voelen. Die core memories die je tegenkomt in elke trending reel en elke Instagram post? That’s a real thing.
Dus ja, ik denk dat de waarom misschien wel daarin ligt: eens echt uit je comfortzone stappen, iets doen wat je de rest van je leven bijblijft. Iets dat je doet voelen dat je LEEFT. En ja, leven in caps. Dat doen we namelijk veel te weinig. En niet iedereen moet daarvoor naakt op een rots in de sneeuw gaan staan. Granted. But it can help. Uit mijn comfortzone stappen, zotte dingen doen die ik me echt voor altijd herinner - ja, daar maak ik een punt van. En voor mij hoort naakt op een rots zitten, bij min 3 graden, in een sneeuwbui, in de middle of nowhere aan een prachtig Noors meer daar absoluut bij. Misschien is dat een vorm van escapisme, maar is dat zo erg? I think not. Ik denk dat dat dezelfde reden is waarom programma’s als “De Expeditie” zo populair zijn. We willen. We willen zó graag. En het is oké om te willen, no matter the reason.
